در فوتبال، قوانین نانوشته معمولاً زور بیشتری از قوانین نوشته روی کاغذ دارند. یکی از مشهورترین قوانین نانوشته این است که اگر برای برد بازی کنید، شاید مساوی کرده یا ببازید اما اگر برای مساوی به میدان بروید، قطعاً خواهید باخت.
امید روانخواه این را میدانست اما با یک ریسک بسیار بزرگ، برای مساوی به میدان رفت و به خواستهاش نیز در نهایت رسید. یک نگاه به ترکیب اولیه و نحوه بازی تیم ملی در شروع مسابقه نشان میداد که ما اولویت را بر گل نخوردن گذاشته و در شروع مجددهای ضربات ایستگاهی، دل به گلزنی بستهایم.
اما شاید مهمترین دلیل در اثبات این ادعا مروری بر تعویضهای ماست. تعویض که مهمترین ابزار یک سرمربی در نیمه دوم -یعنی نیمه مربیان- برای تغییر نتیجه و شرایط مسابقه است. به تعویضهای تیم ملی کشورمان در بازی با کره جنوبی نگاه کنید؛
ابتدا دو تعویض همزمان نیمه دوم در دقیقه ۶۲ که رزاق نیا و صادقی به جای حبیبی و حسین نژاد وارد زمین شدند و سپس دو تعویض دیگر در دقیقه ۷۱ که عسکری و جعفری جانشین غندیپور و گودرزی شدند. هر چهار بازیکنی که به عنوان جانشین به میدان آمدند، ضمن داشتن دستور برای کمک به کارهای دفاعی، خصایص دفاعی بیشتری نیز نسبت به بازیکنان خارج شده داشتند.
در این جمع، محمد حسین صادقی -پدیده فصل قبل هوادار و بازیکن فعلی پرسپولیس- تنها کسی بود که قدرت حفظ توپ، برداشتن یک در مقابل یک و در نهایت، غریزه گلزنی داشت. در مقابل، با خروج حسین نژاد و غندیپور، ما عملاً دیگر نه طراحی حمله داشتیم و نه بازیکنی که بخواهد ضربه آخر را بزند.
تغییر خط مشی تیم ملی از حمله و بردن بازی به دفاع و در نهایت کسب نتیجه مساوی، با این تعویضها به همه کارشناسان ثابت شد. تعویض پنجم هم که به دلیل مصدومیت و اجباری بود که مسعود محبی -برادر محمد محبی- دقیقه ۸۳ از زمین خارج و دانیال ایری به میدان آمد.
یعنی خروج یک مدافع میانی و جانشینی یک مدافع میانی دیگر که با بستن بازوبند کاپیتانی، همه فهمیدند تجربه بیشتری نسبت به محبی دارد و البته که در دقایق آخر، به وضوح ثابت کرد کادر فنی به مساوی راضی است و به دنبال ریسک برای گل زنی نمیرود.
