تیم ملی امید کشورمان قدم اول را در جام ملتهای زیر ۲۳ سال آسیا ۲۰۲۶ در عربستان با نتیجه قابل قبول برداشت. مساوی برابر کره جنوبی -که یکی از مدعیان اصلی قهرمانی است- برای تیمی که نه آنچنان بازیهای تدارکاتی داشت و نه اردوهای کافی، قابل قبول است. به خصوص که خیلی از این بازیکنان تنها یک هفته قبل از این مسابقه خود را به مربیان معرفی کردند و پیش از این، سابقه بازی کنار یکدیگر را نداشتند.
این بازی نقاط ضعف تیم ملی امید را هم نمایان کرد. میدانیم که بازیخوانی یکی از هنرهای هر سرمربی است و هر تیم در فوتبال مدرن امروزی، از تکنولوژی برای آنالیز استفاده میکند. یعنی مواردی که با چشم غیر مسلح در جریان مسابقه از نظر سرمربی و دستیارانش دور بمانند، توسط آنالیزورها و به کمک تکنولوژی بعد از مسابقه در اختیارشان قرار میگیرد تا در تمرینات و برای مسابقات بعدی، این نقاط ضعف را ترمیم و نقاط قوت را تقویت کنند.
هرکس بازی اول تیم ملی امید برابر کره جنوبی را دیده میتواند گواهی دهد که بزرگترین مشکل تیم ملی امید کشورمان در بازی مقابل کره جنوبی، اشتباهات فردی بازیکنان خودمان به خصوص در بخش تدافعی و در یک سوم زمین خودی بود. جایی که مدافعان حق هیچگونه اشتباهی ندارند و در مقابل بازیکنان با تجربه در صورت اشتباه، خیلی زود تنبیه خواهند شد.
در حقیقت ما خیلی بیشتر از آنچه توسط تاکتیکهای تیمی کره جنوبی تهدید و دروازهمان به خطر بیفتد، با اشتباهات خودی نزدیک بود پیروزی را به حریف هدیه دهیم. هر چقدر این اشتباهات در ۱۵ دقیقه ابتدایی مسابقه، با توجه به جوانی بازیکنان و جو مسابقه و تورنومنت قابل پذیرش باشد، تکرار آن و اشتباهات به مراتب کشندهتر در نیمه دوم اصلاً قابل قبول نیست.
در حقیقت روانخواه و همکارانش بهتر از ما میدانند که مقابل کره جنوبی خوش شانس بودیم که تنبیه نشده و بازی را نباختیم. این درست که تجربه به قیمت اشتباه به دست میآید و بازیکن جوان حق دارد اشتباه کند، اما اولا نه هر اشتباهی و در ثانی، نه برای بازیکنانی در این سطح!
در شروع نیمه دوم و در دقیقه ۵۱ بازیکن ما علناً و رسماً پاس گل به مهاجم کره جنوبی داد! مسعود محبی کاری کرد که حتی برای بازیکنان رده نونهالان، آن هم در سطح مسابقات شهرستانها هم بعید است، چه رسد به بازیکنی که برادرش ملیپوش و لژیونر و خود طی این دو فصل در لیگ برتر حرفهای فیکس بازی کرده و خیلی بیشتر از جوانان هم سن و سال خود تجربه دارد.
یک مدافع هرگز در عرض -آن هم در یک سوم خودی- پاس نمیدهد اما مسعود محبی درون محوطه ۶ قدم به سمت دروازه خودی پاس در عرض داد! همانطور که اشاره شد، خوش شانس بودیم که این توپ بلوکه و دروازه ما باز نشد اما اینکه پاسهای اشتباه فرزین معاملهگری یا محمد خلیفه در نیمه اول، بیرون محوطه ۱۸ قدم به پاس محبی در نیمه دوم درون شش قدم تبدیل شد، به هیچ عنوان قابل توجیه و توضیح نیست.
بازیکن بعد از ۴۵ دقیقه اول و استراحت بین دو نیمه، علاوه بر آشنایی با جو ورزشگاه و حال و هوای تورنومنت، با هشدارهای کادر فنی دیگر هیچ بهانهای برای چنین اشتباهات مرگباری ندارد.
